இலங்கையின் கடைசி மன்னன். தாய் மொழி தெலுங்கு. தமிழும் சிங்களமும் தெரிந்தவன். பவுத்த மதத்தையும் இந்து மதத்தையும் ஒன்றாக மதித்தவன். இசையை மிகவும் ரசித்தவன். அவன் ஆண்ட கண்டி ராஜ்ஜியத்தின் தலைநகர் கண்டியை ஒரு தேவலோக நகரம் போலக் கட்டி எழுப்பத் திட்டம் போட்டிருந்தான். ஆனால் விதி வேறு ஒரு திட்டம் போட்டிருந்தது.

மதிப்புக்குரிய பேராசிரியர் கணநாத் ஒபேசேகர, அவரின் “The Doomed King” ஏட்டில், இலங்கை வரலாற்றிலேயே இப்படி ஓர் துரதிர்ஷ்டசாலி மன்னன் வாழ்ந்ததில்லை என்று ஆரம்பிக்கிறார் அவர்.

பேராசிரியரும் கண்டி நகரில் பிறந்து வளர்ந்தவர். 1930 களில், அவர் சின்னப் பையனாக இருந்தபோது, மன்னன் ஸ்ரீ விக்ரம ராஜசிங்கன் காலத்திலே நடந்த ஒர் பெரும் பயங்கரத்தை, பேராசிரியரின் மாமனார் ஒருவர் சோகக் கவிதையாகப் பாடிக் கொண்டிருப்பாராம். அதுவும் அடிக்கடி.

தவிர, வீட்டுப் பெரியவர்கள், டேய், இருட்டு நேரங்களில் கண்டி தெப்பக்குளம் பக்கம் போயிராத. போனாக் கதை முடிஞ்சிரும். கைக்குழந்தையோடு ஒரு பெண்.. வெள்ளைச் சீலையில் .. அது உன் கிட்ட வந்து .. என்று வேறு பயமுறுத்தி வைத்திருந்தார்கள். ஆகவே, யார்ரா அவன், ராஜசிங்கன் என்று அவர் மனசில் அப்போதே ஒரு ஆர்வம் துளிர் விட்டிருக்கிறது.

1815 களில் ஆங்கிலேயர் கைகளில் வீழும் வரை, பல தலைமுறைகளாக, நாயக்க வம்சத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் கண்டி அரசை ஆண்டிருக்கிறார்கள்.

தமிழ்நாட்டில் நாயக்க மன்னர்களின் ஆட்சி துவங்கிய காலகட்டத்தில் இருந்து அவர்களுக்கும் கண்டி மன்னர்களுக்கும் இடையில் நட்புறவு, திருமண உறவுகள் பலமாக இருந்திருக்கின்றன.

இலங்கையின் மன்னன் விமலதர்மசூரிய (1590-1604) படையில் வடுக (தெலுங்கு) போர்வீரர்கள் இருந்திருக்கிறார்கள். 1635-1667 காலகட்டத்தின் இலங்கை மன்னன், இரண்டாம் ராஜசிங்கன் (Great Rajasingha -11) மதுரை திருமலை நாயக்க மன்னர் அனுப்பிய படை உதவியுடன் இலங்கைக்குள் ஊடுருவிய போர்த்துக்கேயர்களை அடித்து விரட்டி இருக்கிறான்.

மதுரையில் இருந்து இலங்கை வந்து வாழ்ந்த இரண்டு இந்து ராணிகள் பவுத்த மதத்தைத் தழுவியதை இலங்கையின் மகாவம்சம் பெருமையோடு பேசுகிறது. அவர்களுக்காக 99 அத்தியாயங்களை ஒதுக்கியிருக்கிறது.

இலங்கை வந்து வாழ்ந்த நாயக்கர்கள் இந்து தெய்வங்களையும் புத்தரையும் ஒன்றாக வணங்கி வந்திருக்கிறார்கள்.

1798 ம் ஆண்டு. கண்டி அரசின் மன்னர் ஸ்ரீ ராஜாதி ராஜசிங்கன் வாரிசு எவரும் இல்லாத நிலையில் இறந்து போக, அவரின் மருமகன் கண்ணசாமியை மன்னராக முடி சூட்டுகிறார்கள். புதிய மன்னர் பேர் ஸ்ரீ விக்ரம ராஜசிங்கன். ஒரு பக்கம், பிராமணர்கள் யாகம் நடத்தி மந்திரங்கள் ஓத, மறுபக்கம், பவுத்த பிக்குகளின் பிரித் சடங்குகள் நடக்க, முடிசூட்டுவிழா பிரமாதமாக நடந்தது.

வேறு இளவரசர்களும் அரியணையின் மீது கண் வைத்திருந்தார்கள் – முத்துசாமி, துரைசாமி). இருந்தும் அரசியலில் அதிக செல்வாக்கு படைத்திருந்த அதிகாரி பிலிமத்தலாவை குறி வைத்திருந்தது கண்ணசாமியை மட்டும் தான்.

ஸ்ரீ விக்ரம ராஜசிங்கனுக்கு அபூர்வ சக்திகள் அல்லது கூர்மையான அரசியல் அறிவு ஏதாவது இருந்ததா என்றால் அப்படி எதுவுமில்லை. ஆனால் நாள் போகப்போக, அரசியலின் நெளிவு சுளிவுகளை வெகுவேகமாகக் கற்றுக் கொண்டான் என்பது மட்டும் உறுதி.

இலங்கையின் பவுத்த சிங்கள மக்களும், மன்னர் பரம்பரைகளும் ஒரு விஷயத்தில் மிகவும் கெட்டியாக இருந்தார்கள் என்பதைப் பேராசிரியர் நினைவுபடுத்துகிறார். புத்தரின் புனித பல் அடங்கிய பேழை, வைரங்கள் பொறித்த அரச பரம்பரை வாள், தங்கத்தால் செய்த அரியணை. இந்த மூன்றும் எவரிடம் பாதுகாப்பாக இருக்கிறதோ அவர் தான் மன்னர். வேறு எவருக்கும் அந்த உரிமை இல்லை.

(கி.பி 4 ம் நூற்றாண்டு வாக்கில் பண்டைய இந்தியாவில் இருந்து (ஒடிஷா மாநிலம்) ஒரு பிராமணப் பெண்ணால் கொண்டு வரப்பட்ட புத்தரின் புனித பல் சக்தி வாய்ந்தது. இடர்கள் ஏற்பட்டால் இலங்கையைக் காப்பாற்றும் சக்தி அதற்குண்டு என்பது பவுத்த சிங்கள மக்களின் நம்பிக்கை – அது இன்றும் தொடர்கிறது.)

இலங்கையை உரிமை கொண்டாட, முதலில் போர்த்துக்கேயர்கள், பிறகு டச்சுக்காரர்கள், மூன்றாவதாக, ஆங்கிலேயர்கள் என்று வரிசையாக வந்தது தெரிந்ததே. போர்த்துக்கேயர்கள் வந்த காலகட்டத்தில் இலங்கை மூன்று ராஜ்ஜியங்களாக இருந்தது. வடக்கே ராஜரட்டை. மத்தியில் மாயாரட்டை (கண்டி அரசு). தெற்கில் ருகுணுரட்டை.

போர்த்துக்கேயர்களும் டச்சுக்காரர்களும் ராஜரட்டை, ருகுணுரட்டை பகுதிகளை அவர்கள் வசம் கொண்டு வந்திருந்தாலும் கண்டி பெரும் சவாலாக இருந்தது.

கண்டி அரசு மலைகளும் காடுகளும் அடர்ந்த நிலப்பரப்பு. கெரில்லா யுத்தத்துக்கு வசதியாக அமைந்திருந்த இயற்கை அரண். மேலும் மறைந்திருந்து தாக்குவதில் கண்டி வீரர்கள் கில்லாடிகள். எனவே கண்டியை மடக்க முடியாமல் திணறிய டச்சுக்காரர்கள் முற்றுகையில் மட்டுமே கவனம் செலுத்தினார்கள். பின்னாளில் வந்த ஆங்கிலேயர்களும் அதையே தொடர்ந்தாலும் எப்படி உள்ளே நுழையலாம் என்று யோசித்துக் கொண்டே இருந்தார்கள்.

மன்னன் ராஜசிங்கன் வந்த ஆட்சிக்கு வந்துவிட்டான். ஆனால் ஆங்கிலேயர்களின் முற்றுகையால் கண்டி ரொம்பவும் தளர்ந்து போயிருந்தது. அரசின் கடல் வணிகம் முழுவதும் பறிபோன நிலையில் இருந்தது. அவசியமான உப்பு, கருவாடு, மற்றும் ஆடைகள் உட்பட பல்வேறு பொருள்களுக்குத் தட்டுப்பாடு நிலவியது. (முன்பு முஸ்லிம் வணிகர்கள் மூலம் பொருள்கள் கிடைத்தன.)

விரைவில் கண்ணசாமிக்கு பெப்பே காட்டிவிட்டு அல்லது முடித்துவிட்டு அவரே மன்னராகிவிடலாம் என்று ஏற்கெனவே கணக்குப் போட்டிருந்தார் பிலிமத்தலாவை. ஆனால் விசுவாசம் கொண்ட உளவாளிகள் மூலம் அவரின் நோக்கத்தை வந்த சில நாட்களிலேயே கண்டுபிடித்திருந்தான் மன்னன்.

நாயக்க வம்சம் தொடர்ந்து ஆட்சிக்கு வந்ததை பிலிமத்தலாவை வெறுத்தார். மன்னனுக்கு எதிராக ஆங்கிலேயர்களுடன் ரகசியமாக தொடர்புகள் வைத்திருந்தார். (அதை மன்னன் அறிந்திருந்தாலும் திருந்திவிடுவார் என்கிற நம்பிக்கை அவனுக்கிருந்தது.)

பிலிமத்தலாவை மட்டுமல்ல, அரசின் பல மேலதிகாரிகள் ஆங்கிலேயர்களுடன் கூட்டு வைத்திருந்தார்கள். மன்னனுக்கு ஆதரவாய் நடித்தபடி, ஆங்கிலேயர்களுக்குத் தகவல்கள் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

மன்னன் கொடூரமானவனா? இல்லை என்கிறார் பேராசிரியர். சில சமயங்களில், அவனுக்கு எதிரான சூழ்நிலைகள் ஏற்பட்டபோது, அவனின் நடப்புகள் அவனைக் கொடியவனாகக் காட்டுகின்றன.

பேராசிரியர், நூற்றுக்கணக்கில் ஆதாரங்கள், தகவல்கள் தந்திருக்கிறார். (ஏட்டில், ஒவ்வோர் தொடரின் இறுதியிலும் குறிப்புகள் – எங்கிருந்து எடுத்தேன், ஏன் சில தகவல்களை ஒதுக்கித் தள்ளினேன்? சொல்லாடல்களில் மறைந்திருக்கும் உட்பொருள், சில மேற்கோள்களைக் காட்டி, என் ஊகங்கள் சரி என்று நினைக்கிறேன்….)

1800 களில் மன்னனை சந்தித்த பிரிட்டிஷ் அதிகாரி, ராபர்ட் பேர்சிவல் (Robert Percival), கண்டியை ஆண்ட மன்னர்கள் யாரையும் விட, மென்மையான குணம் படைத்த மன்னர் ராஜசிங்கன் என்கிறார்.

மன்னன் ராஜசிங்கன் கைதியாகக் கப்பலில் செல்லும்போது கூடவே இருந்த மருத்துவர், மார்ஷல் (Marshall) எழுதுகிறார் : ஏற்கெனவே மன்னர் ராஜசிங்கனை அறிந்திருக்கிறேன். ஆறடி உயரம். அழகான, கம்பீரமான நடை. யாருடனும் இயல்பாகப் பழகும் நேர்த்தி. கீழதிகாரிகளுடன் முதலில் கலந்து பேசிய பிறகே எந்த முடிவையும் எடுக்கும் பண்பு. அறிவார்ந்த பேச்சு. அதே சமயம் அவர் மற்றவர்களிடம் எதிர்பார்க்கும் விசுவாசம், பயம் கலந்த பணிவு.

1815 களில் மகாமுதலிய டீ சரம் (Mahamudaliya de Saram) எழுதிய நாட்குறிப்பில், மார்ஷல் சொன்ன கருத்துகளை அப்படியே அவர் ஆமோதிக்கிறார்.

சாதாரண கண்டி மக்கள் மற்றும் அரசில் கீழ்நிலைப் பதவிகள் வகித்தவர்கள் மன்னனை நேசித்தார்கள். அரசவைக்கு வந்த வழக்குகளில் மன்னன் ஏழைகளுக்கு சார்பாகத் தீர்ப்பளித்திருக்கிறான். அரசவையில் தமிழிலும் சிங்களத்திலும் பேசினார்கள். (இது மேல்நிலையில் பதவிகளில் இருந்த அதிகாரிகளுக்கு மற்றும் செல்வந்தர்களுக்குப் பிடிக்காமல் போனது.)

குருதெனியா பகுதியில் வயல்கள், பல்லேகல பகுதியில் தென்னந் தோப்புகள், ஹாரகம பகுதியில் மகாவலி கங்கை ஓரமாகக் கத்தரி மற்றும் வாழைத்தோட்டங்கள் அமைத்து விவசாயத்தை ஊக்குவித்தவன் மன்னன் ராஜசிங்கன்.

அவனுக்கு இசையில் பெரும் நாட்டம் இருந்தது. மாளிகையைச் சுற்றி பூமரங்கள், தாவரங்கள் நட்டு அழகாக வைத்திருக்க மிகவும் ஆசைப்பட்டான். தோட்டத்தை மேற்பார்வை செய்வது பிடித்த பொழுது போக்கு.

கண்டி தெப்பக்குளத்தை மன்னன் 1812 களில் கட்டி முடித்தான். அதன் திறப்புவிழாவில் மக்கள் பெருமளவில் கூடி மன்னனுக்குப் பிரம்மாண்ட வரவேற்பு கொடுத்திருக்கிறார்கள். தெப்பக்குளத்துக்கு அவன் வைத்த பேர் : பாற்கடல் (சிங்கள மொழியில் கிரி முகுத). இந்து மத புராணங்களில் விஷ்ணு பகவான் பள்ளிகொண்டிருக்கும் அதே பாற்கடல் பெயர்.

கண்டியில் புத்தரின் புனித பல் இருக்கும் கோயிலின் முன்னால் கம்பீரமாகக் காட்சியளிக்கும் எண்கோணக் கட்டிடம் (பட்டிருப்புவ) அவனால் கட்டப்பட்டது. (பின்னாளில் அதை ஆங்கிலேயர்கள் தரைமட்டமாக்கினாலும் அதே வடிவில் மீண்டும் கட்டிக் கொடுத்தார்கள்.)

மேல்நிலை அதிகாரிகள் தான் அவன் செயல்பாடுகளைக் கண்டு தினமும் பொறாமையில் வெந்தார்கள். இவர்கள் ஒவ்வொருவரின் மனசிலும் நான் எப்படியும் அரசனாக வந்துவிடவேண்டும் என்கிற சுயநலம் வெறித்தன்மையோடு வளர்ந்திருக்கிறது. அதற்காக, எவரோடும் கூட்டு சேரத் தயாராக இருந்திருக்கிறார்கள்.

இந்த வரிசையில், முன்பு குறிப்பிட்ட இளவரசர்கள் மற்றும் பிலிமத்தலாவை, ஏகெலப்பொல, தும்பர மீகாஸ்தென்ன, ஏக்னாலிகொட என்று ஏகப்பட்டவர்களின் சரித்திரங்கள், காட்டிக் கொடுப்புகள் பரவலாக ஏட்டில் விரிவாக வருகின்றன.

மன்னன் முடிசூடிய அதே ஆண்டு, இலங்கையின் ஆளுநராக இங்கிலாந்தில் இருந்து வந்த நோர்த்துக்கு (Governer North) முதலில் கண்டியைப் பிடிப்பதில் ஆர்வம் இருக்கவில்லை. சமாதானம் செய்துகொள்ள ஆள் யோசித்தாலும் மேலிடத்திலிருந்து நெருக்கடி : கொடுக்கப்பட்ட வேலையைச் செய்யவும். கண்டியை எப்படியாவது நம் கைக்குள் கொண்டு வரவும்.

ஆங்கிலேயர்கள் எதைச் செய்தாலும் அதில் ஒரு நியாயம் இருப்பதாகக் காட்டிக் கொள்வதில் அவர்களுக்கு நிகர் அவர்களே தான். 1800ம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதத்தில், மன்னன் ராஜசிங்கனை சந்திக்க, மேஜர் மாக்டொவல் தலைமையில் ஒரு தூதுக்குழு அனுப்பப்பட்டது.

ஆங்கிலேயரின் கோரிக்கைகள் அடங்கிய அறிக்கை மன்னன் முன் வாசித்துக் காட்டப்பட்டது.

மன்னரே உங்கள் பாதுகாப்புக்காக, 600 ஆங்கிலேய வீரர்கள், 1200 கூலிப்படை வீரர்கள் அடங்கிய ஒரு பட்டாளத்தைக் கண்டியில் நிரந்தரமாக நிறுத்துவோம். அதன் முழு செலவையும் மன்னர் ஏற்றுக் கொள்ளவேண்டும். அங்கிருந்து திருகோணமலைக்கு ஒரு வீதி அமைக்க அனுமதி தேவை. லவங்கப்பட்டை (கறுவாப்பட்டை) வர்த்தகம் நம் (ஆங்கிலேயரின்) கையிலேயே இருக்கவேண்டும்.

மன்னன் வேறு கோரிக்கைகள் வைத்தான். அதில் ஒன்று : கரையோரப் பட்டினங்கள் சிலாபமும், புத்தளமும் என் அதிகாரத்தில் இருக்கவேண்டும். தூதுக்குழு முடியாது என்று சொன்னது. ஆகவே எந்த முடிவை ஆங்கிலேயர்கள் எதிர்பார்த்தார்களோ அது தானாக வந்து சேர்ந்தது.

ஆங்கிலேயர்கள் போருக்கு ஆயத்தமானார்கள். மூன்று படையணிகள், இலங்கையின் வடக்கு, தெற்கு, கிழக்கிலிருந்து புறப்பட்டன.

இதில் ஒரு சங்கடமான செய்தி : படையணிகள் போகும் வழியில் கிராம மக்கள் போர்வீரர்களுக்கு எல்லா வசதிகளும் செய்து கொடுக்க முனைந்தார்கள். (கண்டியைப் பிடிக்கப் போகிறார்கள். இனி இலங்கை, முழுதாக ஆங்கிலேயர் கையில் வீழ்ந்துவிடும் என்று அவர்களுக்கு முன்னேயே தெரிந்திருந்தது.)

போர் நடந்தது. ஆனால் ஆனானப்பட்ட ஆங்கிலேயர்களிடம் தோற்கப் போகிறோம் என்றும் கண்டி அரசுக்குத் தெரிந்தது. ஆகவே மன்னனும் அதிகாரிகளும் மக்களும் வழக்கம் போல் ஊவா மாகாணத்தில் போய் ஒளிந்துகொண்டார்கள்.

21.02.1802 அன்று ஆங்கிலப்படை கண்டி நகருக்குள் நுழைந்தபோது ஒரு சில நாய்களைத் தவிர, அங்கே மனிதர்களே இருக்கவில்லை.

எப்படியோ வந்துவிட்டோம். அதற்காக சும்மா இருக்க முடியுமா? கண்களில் பட்ட எண்கோண மண்டபம், குடியிருப்புகள் அனைத்தையும் தரைமட்டம் ஆக்கினார்கள். கிடைப்பதைக் கொள்ளை அடித்தார்கள்.

இருந்தும் ஏராளமான வீரர்களின் இழப்பு, நோய்கள் ஆங்கிலேயர்களை வதைத்தது மட்டுமல்ல, கண்டி வீரர்களின் கெரில்லா தாக்குதல்கள் பயங்கரமாக இருந்தன. ஆகவே பின்வாங்கினார்கள்.

மன்னனின் வீழ்ச்சிக்கு, ஆங்கிலேயர்களின் போர்கள் அல்ல தந்திரங்கள் தான் காரணம் என்பதை நிரூபிக்கிறார் பேராசிரியர். அவர்களின் சூழ்ச்சிகளின் பின்னால் இருந்தவன் ஆங்கிலேய அரசின் தலைமை உளவாளி, ஜான் டொய்லி (John D’Oyly).

1801ம் ஆண்டு இலங்கை வந்த டொய்லி, யுத்தங்களினால் பணச்செலவும் உயிரிழப்புகளும் கூடுமே தவிர, வேறு பலன்கள் கிடைக்காது. ஆகவே எதிரியை அவன் கோட்டைக்குள்ளேயே இருந்து தோற்கடிக்க வேண்டும் என்று அவன் ஆங்கில அரசுக்கு ஆலோசனை சொன்னதை ஏற்றுக் கொண்டார்கள்.

மெல்ல மெல்ல, அவன் கண்டியின் மேலதிகாரிகளுக்கு வலை விரிக்க ஆரம்பித்தான். பிலிமத்தலாவை தொடக்கம் கண்டியின் மேலதிகாரிகளுக்குப் பரிசுப் பொருள்கள் (பிரசித்தி பெற்ற யாழ்ப்பாணத்து மாம்பழங்கள் உட்பட ) மற்றும் உத்தரவாதங்கள் தாராளமாகக் கொடுக்கப்பட்டன. பொது மக்களை விட்டுவிட்டால், பிரபலம் வாய்ந்த பல பவுத்த பிக்குகள் கூட மொய்லிக்கு உதவி இருக்கிறார்கள் என்பது ஆச்சரியம் தரும் செய்தி.

வதந்திகளை மக்களிடையே தாராளமாகப் பரப்புவதில் வெற்றி கண்டவன் மொய்லி. மன்னன் குடிக்கு அடிமை ஆகிவிட்டான். எல்லாப் பதவிகளிலும் தமிழர்களை மட்டுமே நியமிக்கிறான் என்று மொய்லி, அவன் ஆட்கள் மூலம் செய்திகள் பரப்ப ஆரம்பித்தான்.

(கண்டியில் வாழ்ந்திருந்த தெலுங்கு (நாயக்க) குடிமக்களைத் தமிழர்கள் என்றே சிங்கள மக்கள் நினைத்தார்கள். வடுக தெமலா என்று கேலியாக அழைத்திருக்கிறார்கள். ஏன் போர்த்துக்கேயர்களைக் கூடத் தமிழர்கள் என்று அவர்கள் நினைத்திருக்கிறார்கள். கண்டியின் மேல்மட்ட வர்க்கத்துக்கு உண்மை தெரிந்திருந்தாலும் பொதுமக்கள் பாமரர்களாகவே வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்று பதிவு செய்கிறார் பேராசிரியர்.)

மன்னன் ராஜசிங்கன் எதை வேண்டுமானாலும் மன்னிப்பான். ஆனால் துரோகத்தை மட்டும் அவனால் தாங்கிக் கொள்ள முடியாமல் போய்விட்டது.

அவனின் அதிகாரிகள் ஒவ்வொருவராக ஆங்கிலேயர்கள் பக்கம் சாய்ந்தபோது அல்லது சந்தேகம் ஏற்பட்டபோது கடுமையான தண்டனைகள் விதித்தான். சித்திரவதை, மரண தண்டனை ஒரு வகை. குற்றவாளியின் காது, மூக்குகளை அறுத்து, உயிரோடு எதிரிகளின் பாசறைக்கே அனுப்புவது இன்னொரு வகை.

அன்றைய கண்டி அரசில் இவை சாதாரணமாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட விதிமுறைகள், சட்டங்கள்.

குமாரிஹாமியின் கதை இன்றும் சிங்கள மக்களிடையே துயரத்தை ஏற்படுத்தும் கதை. மன்னன் ராஜசிங்கனின் வாழ்க்கையில் அழிக்கவே முடியாத கறை.

ஆங்கிலேயர்களோடு குலாவுவதில் மேலதிகாரி எகெலப்பொல, பிலிமத்தலாவையை விட ஒரு படி மேலே போயிருந்தான். மன்னன் ராஜசிங்கனுக்கு அவனின் சதித் திட்டங்கள் தெரிய வந்தன. கண்டிக்கு வந்து என்னை சந்திக்கவும் என்று மன்னனிடமிருந்து கட்டளை போனது. வரவில்லை. இரண்டாம் தடவையும் கட்டளை போனது. வரவில்லை.

மன்னன் கோபம் தலைக்கு மேல் எகிறியது. எகெலப்பொல குடும்பத்தையே கைது செய்து பணயக் கைதிகளாகக் காவலில் வைத்தான். எகெலப்பொலவுக்கு அது தெரிந்தும் வரவில்லை. முடிவில் குடும்பத்தின் அத்தனை பேரையும் கொலை செய்ய ஆணையிட்டான் மன்னன்.

அப்பாவி குமாரிஹாமியும் அவளின் குழந்தைகளும் தலைகள் கொய்யப்பட்டு ஒரு குளத்தில் மூழ்கடிக்கப்பட்டது உண்மை.

ஆனால் ஒவ்வொருவராக அவர்களைக் கொலை செய்ததை தலதா மாளிகை (புத்தரின் புனித பல் வைக்கப்பட்டிருக்கும் கோயில் ) முன்னுள்ள எண்கோண மண்டபத்தில் அமர்ந்தபடி மன்னனே நேரடியாகப் பார்வையிட்டான் என்பது அண்டப் புளுகு என்கிறார் பேராசிரியர்.

இந்தப் புரளியைக் கிளப்பிவிட்டவர்கள் ஆங்கிலேயர்கள். டொய்லியின் உதவியாளராக இங்கிலாந்தில் இருந்து வந்த ஜான் டேவி (John Davy) இப்படி அளந்து விட்டிருக்கிறான் என்று என்கிறார் அவர்.

1814 ல் நடந்த இந்தத் துயர சம்பவத்தை 1816 ல் வந்து சேர்ந்த இவன் எப்படி அறிந்து கொண்டான்? ஒரு கண்டி அதிகாரி (வெல்லச திசாவை) சொன்னானாம். அந்த அதிகாரி அதை நேரடியாகப் பார்த்தானா? இல்லை. அந்த அதிகாரிக்கு யாரோ ஒருவர் சொன்னாராம். மேலும், இந்த நிகழ்வை மக்கள் திரளாக வந்து பார்த்துக் கூக்குரலிட்டு அழுதார்களாம். இத்தனைக்கும் அந்த அதிகாரிக்கு ஆங்கிலம் தெரியாது. ஜான் டேவிக்கு சிங்களம் தெரியாது. இருவருக்கும் இடையில் மொழிபெயர்ப்பாளரும் இல்லாமல் எந்த மொழியில் பேசிக் கொண்டார்கள்?

இதே காலகட்டங்களில், இங்கிலாந்தில் அரசர்கள் எதிரிகளைக் கொன்றால் அவர்களின் உடலைத் துண்டுகளாக வெட்டி, அரண்மனை வாசலிலும் மற்ற ஊர்களிலும் காட்சிக்கு வைப்பது அவர்களின் பண்பாடு. மேலும் இந்த நிகழ்வுகளை வேடிக்கை பார்க்க மக்கள் கூட்டங்கூட்டமாக வருவதும் அவர்களின் பண்பாடு. (ஜான் டேவி, தன் சொந்த நாட்டின் நிலவரங்களை இலங்கையின் பின்னணியில் சேர்த்தால் இன்னும் பரபரப்பாக இருக்குமே என்று நினைத்தானோ என்னமோ?)

இலங்கையின் பவுத்த பாரம்பரியத்தில் இப்படி அவலங்கள் நடந்ததற்கு எந்த சாட்சியுமில்லை.

மன்னன் ராஜசிங்கனும் முன்னைய மன்னர்களும் அரண்மனையிலிருந்து சில நிமிட தூரத்தில் அமைந்திருந்த மல்வத்தை பவுத்த பீடத்தின் தலைமை பிக்குகளிடம் பாடம் பயின்றவர்கள். அவர்களிடம் பெருமதிப்பு கொண்டவர்கள். பிக்குகள் இப்படி ஒரு சம்பவம் நடக்க விட்டிருப்பார்களா?

அடுத்து, எகெலப்பொல சம்பவம் நடந்த சில நாட்களின் பின் மொய்லியை சந்தித்திருக்கிறான். ஆனால் மொய்லியின் நாட்குறிப்பில், இந்தக் கோர நிகழ்வு பற்றி எந்தக் குறிப்பும் இல்லை.

மன்னனின் அரண்மனை, தலதா மாளிகையின் (புத்தரின் புனித பல் வைக்கப்பட்டிருக்கும் கோயில்) பக்கத்திலேயே இருந்தது. அது புனித நிலம். புனித கோயில் பகுதியில் குமாரிஹாமி குடும்பத்தை வைத்து வெட்டியிருப்பான் என்பதற்கு எந்த ஆதாரமும் இல்லை.

கோயிலுக்கு வரும் எவருமே முதலில் குளித்துவிட்டு, மிகவும் தூய்மையாக வரவேண்டும் என்று கடுமையான சட்டங்கள் போட்டிருந்தான் மன்னன். அதற்கென்றே தெப்பக்குளத்துக்கு அருகாமையில் இன்னொரு குளம் வெட்டி வைத்திருந்தான். மிகவும் ஆசாரமானவன் அவன். இந்து மனுசாஸ்திரங்களை நம்பியவன்.

(அவன் கட்டிய பாற்கடல் அவனின் தனிப்பட்ட சொத்து. புனிதமானது. இன்றும் மக்கள் நம்புவது போல, குமாரிஹாமி குடும்பத்தை அதில் மூழ்கடிக்க வேண்டிய அவசியம் அவனுக்கில்லை.)

இனி குமாரிஹாமி குடும்பத்தின் துயரங்கள் நடந்த காலத்தில் இயற்றப்பட்ட (1814 -1816) சிங்கள காவியங்கள்: முதலில் எகெலப்பொல வர்ணாவ. இது எகெலப்பொலவை, இலங்கையைக் காக்க வந்த மன்னவனே, தென்னவனே என்று மிகவும் புகழ்ந்து பாடுகிறது. இரண்டாவது: கிருல சந்தேசய. இரண்டிலுமே குமாரிஹாமி குடும்பத்துக்கு நேர்ந்த அவலங்கள் பற்றி ஒரு வரி கூட இல்லை.

துவக்கத்திலேயே பேராசிரியர் சொல்கிறார் : ஒரு சமூகம் தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்ள எப்படியெல்லாம் பொய்களை உருவாக்கிக் கொள்கிறது.

1815 ல் ஆங்கிலேயர்கள் கண்டி மீது இரண்டாவது படையெடுப்பை நிகழ்த்தினார்கள். இந்தத் தடவை அவர்கள் சொன்ன காரணங்கள் : மன்னன் குடிக்கு அடிமையாகிவிட்டான். தவிர, இன்னும் இரண்டு மனைவிகளை சேர்த்துக் கொண்டான். கண்டி மக்கள் பாவம். நாம் அவர்களைக் காப்பாற்றப் போகிறோம்.

ஆனால் போர் எதுவும் நடக்கவில்லை. பதிலாக, கண்டியை ஒட்டி இருந்த ஒரு கிராமத்தில் (மெதமாநுவர) மன்னன் ஒளிந்திருந்தபோது, தற்செயலாகப் பிடிபட்டான்.

பிடித்தவர்கள் சுமார் 500 பேர் கொண்ட ஒரு குழு – மொய்லியின் கையாட்கள். மன்னன் என்றும் பாராமல், அவன் ஆடைகளைக் களைந்து வயல்வெளியே தரதரவென்று இழுத்துப் போயிருக்கிறார்கள். மன்னனின் ராணிகளையும் அவர்களின் காதணிகளை அறுத்து, நகைகளைப் பிடுங்கி அரைகுறை ஆடைகளுடன் கேவலப்படுத்தி இருக்கிறார்கள். நடக்கவே முடியாமல் இருந்த மன்னனின் தாய்க்குக் கூட அனுதாபம் காட்டவில்லை.

அந்த சமயம் கண்டியில் இருந்த மொய்லிக்கு செய்தி போயிற்று. அவனுக்கு ஒரே மகிழ்ச்சி. இருந்தாலும் அவன் ஓடி வந்து மன்னனிடம் மன்னிப்புக் கேட்டான். மன்னனையும் அவன் குடும்பத்தையும் பாதுகாப்புடன் கண்டிக்கு அழைத்து வந்தான்.

மன்னனைக் கைது செய்துவிட்டார்கள் என்கிற செய்தி கண்டி முழுவதும் பரவ, எங்கே தெலுங்கு மக்கள் வாழ்ந்தார்களோ அவர்களை அழிக்க, அதே கும்பல் கிளம்பியது. கண்டியில், சுற்றுப் புறங்களில் வாழ்ந்த அப்பாவி தெலுங்கு மக்கள் வேட்டையாடப்பட்டார்கள். தப்பியவர்களை, கொழும்பு அல்லது யாழ்ப்பாணத்துக்கு ஆங்கிலேயர்கள் அனுப்பி வைத்தார்கள்.

மன்னனை நாடு கடத்த முடிவெடுத்தார்கள். கொழும்புத் துறைமுகத்திலிருந்து கப்பலில் ஏற்றப்பட்டு சுமார் ஒரு மாத காலப் பயணத்தின் பின், மன்னனும் பரிவாரங்களும் வேலூர் துறைமுகத்தில் வந்திறங்கினார்கள்.

அங்கே வேலூர் சிறையில் 1816 ம் ஆண்டில், அவனது 52 வது வயதில் மன்னன் உயிர் பிரிந்தது.

பேராசிரியர், மன்னன் காலத்தில் நிகழ்ந்த சம்பவங்கள், பிறகு கண்டி அரசில் தோன்றிய நிலைமைகள் அனைத்தையும் பக்கம் பக்கமாக விவரிக்கிறார். இந்தக் கட்டுரை ஒரு சிறு அறிமுகம் மட்டுமே.

மென்மையான குணம் படைத்த மன்னன் என்றால் எதற்காக ஏதுமறியாத அப்பாவி குமரிஹாமி குடும்பத்தையே கொலை செய்யும் கொடூர முடிவை எடுத்தான்?

மன்னனின் மனோ நிலையைக் கவனத்தில் கொள்ளுங்கள். நாள் முழுதும் ஒருவித பதட்டத்தோடு வாழ்ந்திருக்கிறான் அவன். எந்த நேரமும் அவனுக்கு ஆபத்து வரலாம். யாரை நம்பலாம், நம்பக்கூடாது என்று குழப்பத்தோடு இருந்திருக்கிறான். எதுவும் நிச்சயமில்லை. அதிகாரிகள், ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் பக்கம் போவதிலேயே குறியாக இருக்கிறார்கள். ஆகவே கோபத்தின் அளவு அதிகரிக்க, அதிகரிக்க அதற்கு ஒரு வடிகால் தேவைப்பட்டிருக்கிறது. யாரையாவது பழி வாங்கினால் தான் நிம்மதி என்று அவன் நினைத்திருக்க வேண்டும் என்கிறார் பேராசிரியர்.

மன்னனுக்காக நான் வக்காலத்து வாங்க வரவில்லை. அவன் செய்தது மிகப் பெரிய தவறு. ஆனால் அவன் மேல் ஒரு அனுதாபம் வருகிறது என்று ஓரிடத்தில் குறிப்பிடுகிறார் அவர்.

மன்னன் மட்டுமா குற்றவாளி? அவனை அந்த நிலைக்குத் தள்ளினார்களே ஆங்கிலேய ஆக்கிரமிப்பாளர்கள். அவர்களும் குற்றவாளிகள். சொந்த சுயநலத்துக்காக, மன்னன் முதுகில் குத்தினார்களே கண்டிய அதிகாரிகள். அவர்களும் குற்றவாளிகள். இவர்கள் எல்லாருமே அந்தக் கொலைபாதகத்துக்குப் பதில் சொல்லவேண்டியவர்கள் என்று முடிக்கிறார் பேராசிரியர்.

என் முடிவுரை : யாழ்ப்பாணத்து மக்கள் நன்றி உணர்வு கொண்டவர்கள். போர்த்துக்கேயர்கள் யாழ்ப்பாணத்தைப் பிடிக்க வந்தபோது எதிர்த்துப் போராடினான் சங்கிலி மன்னன். போர்த்துக்கேயர்களின் தூண்டுதலில் கிறிஸ்தவர்களாக மாறிய மன்னார் மக்களை அவன் கொலை செய்திருந்தாலும் ஆக்கிரமிப்பாளர்களை எதிர்த்துப் போராடினானே என்று சங்கிலி மன்னனுக்கு சிலை வைத்திருக்கிறார்கள் அவர்கள்.

மன்னன் ராஜசிங்கனின் உதவியோடு, வன்னிப்பகுதியில் ஆங்கிலேய ஆக்கிரமிப்பாளர்களோடு போரிட்டு வீழ்ந்தான் பண்டார வன்னியன். முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தின் புதுக்குடியிருப்பில் அவனுக்கு நினைவுச் சின்னம் இருக்கிறது.

கண்டி நகருக்கு வெளிநாட்டு சுற்றுலாப் பயணிகளும் உள்நாட்டுப் பயணிகளும் தினமும் ஆயிரக் கணக்கில் வருகிறார்கள். அவர்கள் தலதா மாளிகை மட்டுமல்ல, மன்னன் ராஜசிங்கன் கட்டிய எண்கோண மண்டபம், அழகிய தெப்பக்குளம் எல்லாம் பார்த்து ரசிக்கிறார்கள். அவர்களுக்காக, கண்டி நகரமே விடுதிகள், ஓட்டல்கள், வணிக நிலையங்கள் என்று களை கட்டுகிறது. காசு கொட்டுகிறது.

கண்டியை அழகுபடுத்தியது மட்டுமல்ல, எதிர்காலத் தலைமுறைகளின் வாழ்க்கைக்கு ஒரு பொருளாதாரத் தளமே அமைத்துக் கொடுத்துவிட்டுப் போயிருக்கிறான் மன்னன் ஸ்ரீ விக்ரம ராஜசிங்கன். அவனுக்கு நினைவுச் சின்னம் அமைக்காவிட்டாலும் பரவாயில்லை. ஆனால் குறைந்தது அவன் பேரெழுதி ஒரு செப்புத் தகடாவது அவன் கட்டிய குளத்து மதிலில் பொறித்திருக்கலாமே. ஏன் செய்யவில்லை?

கண்டி மக்களைத் தான் கேட்கவேண்டும்.